آن خوش باشد که صاحب تمییزی
بیآنکه بگویند و بگوید چیزی
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به ستایش ویژگیهای یک انسان بافضیلت میپردازد که به طور طبیعی و بدون نیاز به گفتوگو یا درخواست، مهماننوازی میکند. او به تمیزی و پاکیزگی صاحبخانه اشاره میکند و این رفتار را زیبا و دلپذیر میداند. خلاصه اینکه، شاعر بر اهمیت نوعدوستی و مهماننوازی بیچالش تأکید میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
بیگفت و تقاضا برسد مهمانرا
تروندهٔ خوش ز صاحب پالیزی