رباعی شمارهٔ ۱۶۵۳

در این شعر، شاعر به ملاقات معشوقه‌اش اشاره می‌کند که در شب به سراغ او آمده است. شاعر از او می‌خواهد که بماند، اما معشوقه در حال رفتن است و در حالی که از او دور می‌شود، می‌گوید که او فردی خوش‌بخت و آرزوهایش تحقق یافته است. این گفتگو نشان‌دهنده حال و هوای عاشقانه و حسرت شاعر است.