رباعی شمارهٔ ۱۶۵۱

در این اشعار، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که او را به وسوسه‌های نفس خود واگذار نکند و به جز خود خداوند با چیز دیگری نیامیزد. او از خدا می‌خواهد که با او به گونه‌ای رفتار کند که از نفس خود دور شود و فقط به جوهره‌ی واقعی خود که به خداوند مربوط است برگردد.