رباعی شمارهٔ ۱۶۴۷

شاعر در این شعر از عطش و اشتیاق خود برای دیدار معشوق سخن می‌گوید. او به شدت مشتاق است و هر بار که معشوق را می‌بیند، این تشنگی بیشتر می‌شود. او خود را بنده زیبایی‌های معشوق می‌داند و احساس می‌کند که این عشق او را به مرز جنون رسانده است.