رباعی شمارهٔ ۱۶۴۳

این ابیات از شاعر نشان‌دهنده حال و وضعیت عاشقی است که به شدت تحت تأثیر عشق قرار گرفته و در حال ناهوشیاری و بی‌خوابی به سر می‌برد. او در دنیایی غیرقابل مشاهده و غرق در احساسات غم‌انگیز به سر می‌برد، جایی که وجودش در حالت غم و جدایی از دنیا و واقعیت قرار دارد. عشق او به حدی عمیق است که روحش از تنش جدا شده و به حالت پریشانی و سرگردانی افتاده است.