رباعی شمارهٔ ۱۶۴۲

این شعر به نوعی تشبیه روزه به یک زنبیل یا ظرفی می‌کند که در آن باید به درستی و با دقت پر شود. همچنین به اهمیت و ارزش روزه و تأثیر مثبت آن بر روح و جسم اشاره می‌کند. آب حیوان هم نماد خنکی و آرامش است که روزه‌داری می‌تواند به انسان ببخشد. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که نباید روزه را به راحتی بشکنیم و باید به ارزش آن احترام بگذاریم.