رباعی شمارهٔ ۱۶۴۰

این شعر به مفهوم جاودانگی و زوال ناپذیری اشاره دارد. شاعر می‌گوید که ما باید کهنه و دیرینه باشیم و از آغاز جهان تا همیشه مسیری بی‌پایان را تجربه کنیم. او به ترکیب عدم و وجود اشاره کرده و می‌گوید که این مسیر نه تلخ است و نه شور، بلکه شیرین است. در واقع، این شعر بر لذت و زیبایی زندگی تأکید دارد.