رباعی شمارهٔ ۱۶۳۹

این شعر بیانگر آرزوی فردی است که به شدت به عشق و زیبایی معشوق خود نظر دارد. او از معشوقش می‌خواهد که امشب در کنار او باشد و زیبایی‌اش را مانند ماه به نمایش بگذارد. در انتها، با عبارتی از تسلیم و پذیرش تقدیر، بیان می‌کند که اگر فردا او را ترک کند، بهتر است که از این موضوع ناراحت نشود.