رباعی شمارهٔ ۱۶۳۶

در این ابیات شاعر به رابطه عمیق و عاشقانه خود اشاره می‌کند. او خود را به یک پیمانه شراب تشبیه می‌کند و معشوقش را به می یا جان آن پیمانه. شاعر می‌گوید که در این عشق، او مرده است اما معشوق زنده و پر از جان و زندگی است. به معشوق می‌گوید در وفا و صداقت صحبت کند، و در پاسخ می‌شنود که آیا دیوانه‌ای می‌تواند کسی را به حال خود رها کند؟ این ابیات نشان‌دهنده وابستگی عمیق و عشق پرشور است.