رباعی شمارهٔ ۱۶۳۴

در این ابیات، شاعر به تغییرات احساسات و زیبایی‌های زندگی اشاره می‌کند. فصل وصال دوست به عنوان زمانی خوش یمن توصیف شده که در آن هر چه در دل و بیرون است، به شادی و نشاط تبدیل می‌شود. از یک سو، مرگ جسم منجر به زنده شدن روشنایی دل می‌شود و از سوی دیگر، اشک‌ها به واسطه خوشحالی به خنده و شادی بدل می‌گردند. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده‌ی چرخه‌ی تغییرات مثبت و زیبایی‌های زندگی است.