رباعی شمارهٔ ۱۶۳۳

این شعر درباره تسلط عشق بر قلب انسان است و بیان می‌کند که عشق به قدری قلب را تسخیر کرده که آن را به حالتی خاص درآورده است. همچنین به تشبیه قلب به پرنده‌ایی می‌پردازد که عشق، پرهای آن را می‌کَند و آن را به پرواز در می‌آورد. به‌طور کلی، شعر از تأثیر عمیق و غالب عشق بر احساسات و حالات قلب سخن می‌گوید.