غزل شمارهٔ ۴۸۵

برداشت: سه روز است که معشوقم تغییر حالت داده و شکر شیرین دیگر طعمی ندارد.

برداشت: به چشمه‌ای که به نظر می‌رسید آب حیات بخش دارد، رفتم با کاسه‌ای در دست، اما متوجه شدم که آن چشمه پر از خون است.

برداشت: در باغی که به جای شکوفه و میوه باید انتظار زیبایی داشت، فقط خار و سنگ و بیابان وجود دارد.

برداشت: من همواره با نغمه‌ای زیبا برای تو جادو می‌کنم و بر وجودت جلوه‌ای از زیبایی به ارمغان می‌آورم، زیرا کار این جادوگری همیشه جذاب و فریبنده است.

برداشت: معنی این بیت به این صورت است: محبوب من آنقدر زیبا و جذاب است که نمی‌توان با ترفندها و حقه‌ها به او دست یافت، زیرا او فراتر از این چیزهاست و ماهیتش به گونه‌ای است که نمی‌توان آن را با فریب تسخیر کرد.

برداشت: در میان ابروی او، عصبانیت‌های قدیمی نهفته است و گره‌ای که در ابروی لیلی وجود دارد، سبب نابودی مجنون می‌شود.

برداشت: بیا و با من باش، چون بدون تو زندگی برایم معنا ندارد. نگاهی بنداز که نبودنت برای من مانند چشمی در دریا می‌ماند.

برداشت: به خاطر زیبایی و روشنی چهره‌‌ات، برایم روشنایی ببخش، حتی اگر گناه من از دیگران بیشتر باشد.

برداشت: دل من به دور خود می‌چرخد و می‌پرسد که علت گناه من چیست، زیرا هر علتی همیشه با نتیجه‌ای همراه است.

برداشت: به من پیامی می‌رسد از جانب کسی که حکم ازلی را صادر کرده است، که باید در جست‌وجوی خودت نباشی، زیرا این موضوع به وجود تو مربوط نمی‌شود و ربطی به اصل وجود ندارد.

برداشت: خداوند می‌دهد و می‌گیرد، می‌آورد و می‌برد؛ زیرا کارهای او با معیارهای عقلانی قابل اندازه‌گیری نیستند.

برداشت: بیا و با لطف و کرم خود، درهای بهشت را برای ما بگشا، زیرا کسی جز تو شایسته‌ی این نعمت نیست.

برداشت: اگر از نظرگاه درخت خاردار به دنیا نگاه کنی، شکوفه‌های شگفت‌انگیز را می‌بینی و اگر از دید سنگ نگاه کنی، گنج‌های با ارزشی که شبیه گنج قارون هستند را خواهی دید.

برداشت: لطف الهی همیشه وجود دارد و در میان حروف «کاف» و «نون» رازها و کلیدهای بسیاری نهفته است.