صحت که کُشد سقم و رنجوری به
زان جامه که سازی بستم عوری به
دربارهٔ این سروده
این شعر به نکات مهمی در مورد حقیقت و درک اشاره دارد. به این معنی که اگر حقیقت و صحت وجود نداشته باشد، رنج و درد هم به دنبال آن خواهد آمد. همچنین، اگر چشم کسی نتواند مسیر درست را ببیند، او به نوعی نابینا خواهد بود. در نهایت، اگر صحبت و گفتگویی وجود نداشته باشد که به نزدیکی و نزدیکی روحی منجر شود، همیشه فاصله و دوری خواهد بود. به طور کلی، این اشعار درباره اهمیت حقیقت، بینایی و ارتباطات انسانی هستند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
چشمی که نبیند ره حق کوری به
صحبت که تقرب نبود دوری به