رباعی شمارهٔ ۱۶۳۰

برداشت: متفکران واقعی در حیرت و شگفتی هستند، ولی افرادی که نابینا هستند، توانایی فکر کردن و اندیشیدن ندارند.

برداشت: صد شاخ خوش از غیب گل افشان بر تو بر شاخ رضا چه میزنی تو تیشه در این بیت به تصویر زیبایی از شکوفه‌ها و گل‌ها اشاره شده که از آسمان بر روی شاخسار درخت رضایت می‌ریزد. گویی کسی با تیشه‌اش به این زیبایی و نعمت‌ها آسیب می‌زند و پرسشی مطرح می‌شود که چرا باید این همه زیبایی را تخریب کرد. این شعاعی از تاسف و اعتراض نسبت به اعمالی است که به جای حفاظت از زیبایی‌ها، به نابودی آن‌ها می‌انجامد.