زلف تو که یکروزم از او روشن نه
با خاک برآورد سرو با من نه
دربارهٔ این سروده
این شعر به زیبایی و تأثیر زلف معشوق اشاره دارد. شاعر میگوید که زلف معشوقش روزی باعث روشنایی او شده، اما حالا دیگر این تأثیر را ندارد. همچنین، او به این نکته میپردازد که در تماس با زلف، زندگی و جان دوبارهای به همه چیز میبخشد و این ارتباط نشاندهنده عمق احساسات و پیوندهای عمیق انسانی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
با هرچه درآرد سر او زنده شود
کانجا همه جانست سراسر تن نه