رباعی شمارهٔ ۱۶۲۶

شاعر در این ابیات از عاشقی و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او از شور و شوقی که به خاطر معشوقش دارد، یاد می‌کند و به چمنی می‌رود به امید یافتن زیبایی‌ها. اما از بی‌حالی و دلتنگی‌اش می‌گوید که در بهار، جز آب روان چیزی جز یاد معشوق در دلش نیامده است.