رباعی شمارهٔ ۱۶۲۱

در این شعر، شاعر به ما یادآوری می‌کند که غم و اندیشه نمی‌تواند غذا و sustenance روح باشد. او می‌گوید که روح باید مانند شیر جنگل قوی و آزاد باشد. همچنین تأکید می‌کند که افکار منفی و اضافی به مانند تیشه‌ای است که می‌تواند خود را آسیب بزند. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که نباید به افکار منفی اجازه داد تا به خودمان آسیب برسانند.