رباعی شمارهٔ ۱۶۲۰

شاعر در این ابیات از توبه کردن سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هر بار که تلاش کرده، دوباره شکست خورده و توبه‌اش را شکسته است. او احساس می‌کند که توبه‌اش مانند یک خون‌ریزی است که از دست خود او ناشی می‌شود و از ناتوانی‌اش در پایبندی به توبه، دچار درد و عذاب است. در واقع، این ابیات نشان‌دهنده ناامیدی و یأس شاعر از قدرت توبه و عزم خود در برابر وسوسه‌ها و مشکلات است.