تو آبی و ما جمله گیاییم همه
تو شاهی و ما جمله گداییم همه
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به رابطه میان خدا و انسانها اشاره میکند. او خدا را در مقام شاه و انسانها را در مقام گدایان معرفی میکند. همچنین بیان میکند که خداوند منبع صدا و زندگی است و از او میخواهد که چرا به سوی انسانها نمیآید، در حالی که همه در جستجوی او هستند. در کل، شعر به تمایل انسانها برای نزدیکی به خدا و نیاز آنها به وجود او میپردازد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گوینده توی و ما صداییم همه
جوینده توی چرا نیاییم همه