رباعی شمارهٔ ۱۶۱۷

برداشت: شب که فرامی‌رسد، دل هنوز از ناله و اندوه رهایی نمی‌یابد و نمی‌توان در کلام از غم‌های طولانی و عمیق زندگی سخن گفت.

برداشت: این بیت به غم و اندوه اشاره دارد و به نوعی نشان می‌دهد که تنها کسی می‌تواند درد و ناامیدی ناشی از از دست دادن چیزی ارزشمند را درک کند که خود در چنین وضعیتی قرار گرفته است. به عبارتی دیگر، کسی که خود را در شرایط سخت و دشوار می‌بیند، بهتر می‌تواند حس غم و فقدان را بفهمد.