رباعی شمارهٔ ۱۶۱۲

این شعر به ستایش خداوند و زیبایی‌های او اشاره دارد. شاعر از خداوند به عنوان منبع آرامش و راحتی روح یاد می‌کند و به او نسبت می‌دهد که خورشید هر روز با نور خود به پیشگاه او می‌آید. در واقع، شاعر به زیبایی‌های خداوند و تاثیر آن بر زندگی انسان‌ها اشاره دارد.