رباعی شمارهٔ ۱۶۱۱

شاعر در این ابیات به قدرت و لطف خدا اشاره می‌کند که کوران را بینا کرده و گبران (زرتشتیان) را به سمت دین هدایت کرده است. همچنین، درویشان را در زیر سایه ملک خسرو قرار داده و خود خسرو را به شیرینی و زیبایی رهنمون ساخته است. به طور کلی، این ابیات به تحولات مثبت و معنوی در جهان اشاره دارند.