رباعی شمارهٔ ۱۶۱۰

در این شعر، شاعر به بلندی قامت یک سرو اشاره کرده و می‌گوید که زیبایی او مانند گلی است که لباسش پاره شده است. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که یکی از آینه‌ها را به خاطر خدا بردارد، تا او بتواند تصویر خود و زیبایی‌اش را ببیند یا بشنود.