رباعی شمارهٔ ۱۶۰۹

در این شعر، شاعر به روز الست اشاره دارد که به نوعی روز بیعت و تعهد است. او به بنده بودن خود اشاره کرده و می‌گوید که او را به عظمت خداوند خوانده‌اند. سپس از درونیات خود سخن می‌گوید و از نور و روشنی صحبت می‌کند که می‌خواهد به سمت او بیاید ولی در این مسیر دچار کجی و انحراف شده است.