رباعی شمارهٔ ۱۶۰۷

این شعر به عدم رضایت و درد درونی انسان اشاره دارد. شاعر به فردی می‌گوید که در جستجوی حل مشکلاتش است اما به دلیل جدایی یا دوری از معشوق، گرفتار رنج و گرفتاری شده و حتی در شرایطی که به ثروت یا سعادت نزدیک است، احساس کمبود و گدایی می‌کند. این احساسات نارضایتی و تشنگی در زندگی او را رنج می‌دهد.