رباعی شمارهٔ ۱۶۰۶

این اشعار بیانگر حالتی از خواب و گمگشتگی هستند. شاعر می‌گوید که خواب او را به بند کشیده و دچار جنون کرده است. او احساس می‌کند که جانش از بدنه‌اش جدا شده و دلش را از خانه و آرامش دور کرده است. این توصیف‌ها نشان‌دهنده احساسی عمیق از سردرگمی و دوری از خود است.