رباعی شمارهٔ ۱۶۰۵

این ابیات به زیبایی و شادی جهان اشاره دارند و شاعر به توصیف معشوق می‌پردازد که منبع شادی و روشنی است. او معشوق را به خورشیدی تشبیه می‌کند که بر کل عالم می‌تابد و تأکید می‌کند که هیچ چیز دیگری (مانند ماه یا ستاره‌ها) نمی‌تواند به اندازه او نور و شادابی بیفزاید.