رباعی شمارهٔ ۱۶۰۴

این بیت شعر به مسائل انسانی و عذرخواهی اشاره دارد. گوینده از جان خود سخن می‌گوید که در عین حال شامل عذرخواهی برای مقصران است. همچنین به طوفان بلا و خطراتی که ممکن است به وجود آید اشاره می‌کند، اما تاکید دارد که در این شرایط خطرناک او همچنان در حال خوشی و غفلت است.