رباعی شمارهٔ ۱۶۰۲

در این ابیات شاعر به ویژگی‌های خاص و ارزشمند چیزی یا شخصی اشاره می‌کند که به خاطر آن، دیگران به او توجه کرده و از آن بهره‌مند می‌شوند. او به عظمت و قدرت آن چیز یا شخص اشاره می‌کند و از این که آن را نادیده بگیرند یا به سادگی از کنار آن بگذرانند، ابراز تاسف می‌کند. در واقع، شاعر می‌خواهد بگوید که این ویژگی‌ها باید مورد توجه و ستایش قرار گیرند و نباید به سادگی از آن‌ها گذشت.