رباعی شمارهٔ ۱۶۰۱

در این ابیات شاعر به دو گروه پارسی‌زبان و عرب‌زبان اشاره می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که از شیرینی و زیبایی شراب حقیقت بهره‌مند شوند. او بر این نکته تأکید می‌کند که برکت و نعمت باید به غیب از سوی خداوند به کار بیفتد و نیاز به تلاش و کوشش نیز حس می‌شود تا به کمال و کفایت برسند.