رباعی شمارهٔ ۱۶۰۰

این شعر به اهمیت عشق در زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید افرادی که بدون عشق زندگی می‌کنند، همچون مردگان هستند. او تأکید می‌کند که باید در عشق زندگی کرد، زیرا در این حالت انسان واقعاً زنده می‌ماند، حتی اگر از منظر مادی به نظر بیاید که مرده است.