ای کان العباد ما اهواه
ما یذکرنا فکیف ما ینساه
دربارهٔ این سروده
این شعر به عشق و محبت به خداوند اشاره دارد. شاعر به زیبایی و بزرگی خداوند میپردازد و میگوید که نام و یاد او در دلها و زبانها وجود دارد. همچنین بیان میکند که چگونه خداوند در دلها و افواه مورد احترام و محبت قرار دارد و در نهایت، بر این نکته تأکید میکند که تنها خداوند شایسته ستایش است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
قدر ان به القلوب والافواه
قد احسن لا اله الا الله