رباعی شمارهٔ ۱۵۹۷

برداشت: مستی ناشی از شوق و عشق، از لب‌هایش شروع شده و در دلش رسوخ کرده است و او همچون ماه کامل، در برابر معشوقش به خاک افتاده و سر به سجده آورده است.

برداشت: این بیت به زیبایی و کمال اشاره دارد و به نوعی بیان می‌کند که زیبایی و خوبی بر همه چیز حاکم است، به جز در کلام. در واقع، گاهی صحبت‌ها و کلمات نمی‌توانند عمق زیبایی را منتقل کنند و چه بسا که این کلام نمی‌تواند به اندازه کافی آن احساس و زیبایی را در خود جای دهد.