آنی که وجود و عدمت اوست همه
سرمایهٔ شادی و غمت اوست همه
دربارهٔ این سروده
این شعر بیانگر این مفهوم است که وجود و عدم انسان به خداوند وابسته است و تمام خوشیها و ناراحتیها از او ناشی میشود. شاعر به این نکته اشاره میکند که انسان نمیتواند به عمق واقعیات پی ببرد، در حالی که تمام هستی او به خدا وابسته است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
تو دیده نداری که باو درنگری
ورنی که ز سر تا قدمت اوست همه