رباعی شمارهٔ ۱۵۹۱

این شعر اشاره به زیبایی و قد بلند یار دارد و این که رغم زیبایی سرو، قد یار از آن بسیار برتر است. شاعر به طور خاص به تضاد میان زیبایی طبیعی (سرو) و زیبایی محبوبش می‌پردازد و در آخر با کنایه‌ای به سرو، از نقص‌های ظاهری آن می‌گوید. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده ارادت و عشق شاعر به معشوقش است.