رباعی شمارهٔ ۱۵۸۹

این ابیات به انسان می‌فهماند که نباید به جنبه‌های مادی و خاکی خود بپردازد و به جای آن باید بر ویژگی‌های معنوی و درونی خود تمرکز کند. سخن از خاک و دنیا را کنار بگذارد و تنها از صفات الهی و پاکی صحبت کند.