رباعی شمارهٔ ۱۵۸۸

در این ابیات، شاعر به انسانی اشاره می‌کند که هر چه بخواهد و تلاش کند، در فقر و نداشتن است. او که مقام و شأن بلندی دارد، به دلیل عدم درک و معرفت واقعی، مانند آدمی است که به عنوان مخلوق برتر قابل پرستش است. در واقع، تا کسی به شناخت واقعی نرسد، نمی‌تواند به مقام واقعی خود در عالم اسما دست پیدا کند.