رباعی شمارهٔ ۱۵۸۵

این شعر به توصیف مردی می‌پردازد که بوی فقر از او به مشام می‌رسد و فقیران به خوبی می‌دانند که این فرد چه چیزهایی از خود به جا می‌گذارد. همچنین شاعر به قدرت و بزرگی خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که تمام آسمان و آنچه در آن است، همه به خواست و اراده خداوند ایجاد شده و هر کسی باید آنچه را نصیبش است، از او بگیرد.