غزل شمارهٔ ۴۸۰

برداشت: به خداوندی که در دل من جز عشق تو وجود ندارد، اگر من از دوستان و اولیای تو نباشم، نخواهم شد.

برداشت: اگر جانم بی‌غم باشد، اما فدای تو نشود، ارزشی ندارد. و اگر چشمانم روشن باشد، ولی تو سقا نباشی، این روشنی هم بی‌معناست.

برداشت: اگر امید من به غیر تو باشد، پس وفا وجود ندارد و اگر وجودم برای تو نباشد، پس باید خراب شود.

برداشت: کدام زیبایی و جذابیتی وجود دارد که مانند تو باشد؟ کدام پادشاه و بزرگ‌زاده‌ای هست که در برابر تو غلام و خدمتکار نباشد؟

برداشت: لطفاً از من نخواه که رضایت کسی را فراهم کنم، زیرا اگر چنین کنم، دل دشمنان شاد می‌شود. بدان که تنها چیزی که دل من را شاد می‌کند، رضایت توست.

برداشت: نمی‌توانم لحظه‌ای را که بدون تو سپری شده است از سرنوشت و قضا خارج کنم، اما چه می‌توان کرد وقتی جز اراده تو کاری نمی‌توان کرد؟

برداشت: ای دل، جانت را فدای او کن، چرا در برابرش می‌لرزی؟ برای او نلرزد، این چه جای نگرانی است؟ آیا خداوند تو نیست؟

برداشت: خودت را بسوزان تا دیگران از تو بترسند، چون هیچ کس مانند تو دشمنی ندارد.