رباعی شمارهٔ ۱۵۷۲

در این ابیات، شاعر به عشق و وابستگی خود به محبوب اشاره می‌کند. او سوگند یاد می‌کند که اگرچه ممکن است از حقایق وجود محبوب آگاه نباشد، اما احساسات عمیق و مخلوطی از مستی و تهی‌دستی او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. شاعر خود را بنده عشق و احساسات ناشی از این حال می‌داند که به خاطر محبوب به او دست داده است.