رباعی شمارهٔ ۱۵۶۹

در این ابیات شاعر از احساس حسادت و عشق خود سخن می‌گوید. او به شانه و سنگ اشاره می‌کند و می‌پرسد که چرا زیبایی‌های او باید در گرمابه غرق شوند. همچنین به زلف و پای معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از جذابیت آنها سخن می‌گوید. این اشعار نشان‌دهنده‌ی عواطف عمیق و دل‌تنگی شاعر به خاطر معشوق است.