غزل شمارهٔ ۴۷۸

برداشت: وجود من در دست محبوبم تنها به شکل یک جام می‌باشد. اگر به این موضوع شک داری، به چشمانم نگاه کن.

برداشت: دل پرخون من و بدن لاغر من به دست عشق است، که او هرگز زرد و ضعیف و لاغر نیست.

برداشت: عشق به جز خون مسلمان به چیزی دیگر نمی‌پردازد. بیا تا به تو بگویم که این عجیب است که کسی غیر از مسلمانان را هم در بر نمی‌گیرد.

برداشت: هزاران شکل و زیبایی همانند آدم و حوا در جهان وجود دارد، اما این جهان به خاطر نقش و تصویر اوست که شکل گرفته و بوجود آمده است.

برداشت: صلاح هر چیز در جای خود است؛ دانه‌ای که در صحرا می‌روید و قطره‌ای که در دریا پایدار است، می‌دانند که هر کدام به چه چیزی نیاز دارند. همچنین، دانش و آگاهی آنها بی‌انتهاست و درک درستی از موقعیت خود دارند.

برداشت: هر زمان که دل ما را می‌گشاید و می‌بندد، نمی‌دانیم چرا دلش به این کارها آشنا نیست، حتی اگر مثل خر باشد و نفهمد.

برداشت: خر با باز و بسته شدن در به دست خربنده، نشانه‌ای از آن دارد که عارف نیز آگاه است که چیزی جز خود او وجود ندارد.

برداشت: وقتی کسی صدای خر را می‌شنود، می‌فهمد که او هیچ چیز را انکار نمی‌کند و در واقع وجود و ویژگی‌های او را به راحتی تشخیص می‌دهد.

برداشت: چگونه ممکن است که از دست خدا خوش‌ترین غذاها و آب‌ها را بگیری، اما خودت چنین چیزی را برای او فراهم نکنی؟

برداشت: هر بار که به مشکلات و دردهایت پرداخته‌ای و ناله کرده‌ای، آیا نمی‌توانی ببینی که خداوند هیچگاه در یاری رساندن به کسی که در تنگنا است، دچار کمبود نمی‌شود؟

برداشت: زمانی که دشمنان خدا را نمی‌توانی سرزنش کنی، در زمان مشکلات و سختی‌ها، ارزش یک نیم حبه هم بیشتر از سرت نیست، زیرا از آن سر خبری نیست.

برداشت: هزاران روح در هوا پرواز می‌کنند، مانند جعفر طیار، هرچند که او وجود ندارد.

برداشت: ولی پرنده‌ای که در قفس است، از اوضاع بیرون چه می‌داند؟ چطور می‌تواند به خیال خود فکر کند که من از نژندی (خوشحالی یا آزادی) سیرابم وقتی که خودم هیچ پر و آزادی ندارم؟

برداشت: پرنده‌ای از قفس هر بار سرش را بیرون می‌آورد، اما بدنش از قفس جا نمی‌شود، چون فقط سرش نیست که در قفس قرار دارد.

برداشت: با استفاده از پنج حس خود، می‌توانی به دنیای وسیع و زیبایی دست یابی کنی، اما اگر این حس‌ها را درست به کار نگیری، هر چه قدر هم که زیبایی‌ها را ببینی، به حقیقت و عمق آن‌ها دست نخواهی یافت.

برداشت: بدن تو مانند هیزم خشک است و آن نگاه تو مانند آتش است؛ اگر خوب توجه کنی، خواهی دید که چیزی جز آتش در اینجا وجود ندارد.

برداشت: این بیت به این معناست که فردی که به آتش سوزان دچار شده، مشابه هیزم نیست که به سادگی بسوزد و نابود شود. بلکه او وجودی نورانی و پررنگ دارد، هرچند ممکن است در شرایط کنونی به نظر نرسد. این بیان نشان‌دهنده عمق و ارزش وجود انسان‌ها حتی در سختی‌ها و مشکلات است.

برداشت: به کسانی که بعد از ما خواهند آمد می‌گویم و تأکید می‌کنم که عمر ما به پایان نرسیده است.

برداشت: در اینجا اشاره به افرادی است که عشق آن‌ها را به گونه‌ای درگیر کرده که دیگر به توصیه‌های عقلانی توجهی ندارند. این عشق آن‌ها را به سمت مسیرهای پنهان و غیرمعمول می‌کشاند و عقل، که باید راهنما باشد، در این امور نقشی ندارد.

برداشت: چشم محمد خوابش برد و رباب نازک‌تر و ضعیف‌تر شد. نیکو بیندیش که اگر این سخن را حقیقت ندانید، در آن صورت از طلا نیز ارزشمندتر است.

برداشت: مردم جهان، مانند ستاره‌ها و خورشید، از نور و درخشندگی شمس تبریزی بهره‌مند هستند؛ آیا کسی وجود دارد که از نور او بی‌خبر باشد؟