رباعی شمارهٔ ۱۵۵۳

در این شعر، شاعر از معشوق می‌خواهد که از او دور نشود و از جمع آن‌ها دلگیر و کناره‌گیر نباشد. او به نوعی احساس می‌کند که آن معشوق مانند انگور، که امروزه به شراب تبدیل شده، به دست فراموشی سپرده شده و از او می‌خواهد که دوباره به جمع برگردد و از این وضعیت دور نشود.