غزل شمارهٔ ۴۷۷

برداشت: نور خورشید خوشبختی همانند شرابی است که در وجود من پخش شده و باعث می‌شود که تمامی وجودم به حالتی شاداب و سرمست تبدیل شود.

برداشت: صدای زیبای چهره‌ی خورشید ما همچون بهشت است و سایه‌ی موهای او بهشتی دیگر به شمار می‌آید.

برداشت: خداوند به آسمان و زمین لطف و رحمت بخشید، و به این ترتیب، آسمان و زمین به خاطر محبت او به حال مستی و شوق درآمده‌اند.

برداشت: تختگاه سلطنت برای هزار سال از چیزهایی که وجود دارند و چیزهایی که وجود ندارند، جداست و در دوردست‌ها قرار دارد.

برداشت: هزار در از لطافت در دل وجود دارد، بنابراین سریع‌تر عمل کن چون تأخیر می‌تواند آسیب‌زا باشد.

برداشت: در آن مکان، زندگی‌هایی وجود داشت که خالق حیات بودند، چرا که آنجا فقط حقیقت‌ها وجود دارند و نه تنها ظواهر فریبنده.

برداشت: هر لحظه از زندگی همچون نردبانی است که به سمت آسمان صعود می‌کند. نگاهمان به کاسه‌های پر از خون، نشانه‌ای از معانی عمیق و آیات الهی است.

برداشت: در جایی که خداوند شمس تبریزی حضور دارد، نه خبر از چرخش زمین است و نه از آسمان‌ها.