ای جانِ جهان، جان و جهان بندهٔ تو
شیرین شده عالم ز شکر خندهٔ تو
دربارهٔ این سروده
این ابیات بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به محبوبش هستند. شاعر به این نکته اشاره میکند که وجود محبوب باعث شیرینی و زیبایی جهان شده است و با وجود گذشت زمان طولانی، هیچ چیز نمیتواند مانند او در دنیا وجود داشته باشد. او به عظمت و تاثیر محبوبش بر زندگی و جهان اشاره میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
صد قرن گذشت و آسمان نیز ندید
در گردش روزگار مانندهٔ تو