رباعی شمارهٔ ۱۵۴۱

این شعر به محبت و نیکی الهی اشاره دارد و دل‌باخته‌ای را توصیف می‌کند که از عشق و لطف پروردگار سرمست است. شاعر از محبوب خود می‌خواهد که او را ترک نکند و از دوستی و احسانش دور نشود. همچنین به زیبایی و شیرینی عشق اشاره کرده و از آن به عنوان شکر یاد می‌کند. در کل، این ابیات بیانگر وابستگی عمیق و احساسات عاشقانه نسبت به معشوق و نیکی‌های اوست.