ای از دل و جان لطیفتر قالب تو
بسیار رهست از شکر تا لب تو
دربارهٔ این سروده
این شعر به زیبایی و لطافت خاصی که در وجود معشوق نهفته است، اشاره میکند. شاعر از شکرینی لب معشوق سخن میگوید و بیان میکند که خورشید و ماه برای دیدن او همواره در تلاشند، چه در روز و چه در شب. به عبارتی، معشوقی که روح و جان را تحت تأثیر خود قرار میدهد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
عمریست که آفتاب و مه میگردند
روزان و شبان در آرزوی شب تو