رباعی شمارهٔ ۱۵۳۶

در این اشعار، شاعر به تصویر کشیدن حالتی از ناامیدی و اندوه می‌پردازد. او از اشک‌ها و آتش سینه خود سخن می‌گوید و از آب و آتش می‌خواهد که از او دور شوند. در نهایت، اشاره دارد که اگر جان انسان بی‌تن و بی‌آرامش باشد، نباید به دنبال آب باشد و باید به سوی آب برود. این مضامین بیانگر تلاش برای رهایی از درد و رنج هستند.