رباعی شمارهٔ ۱۵۳۴

شاعر در این ابیات از احساس درد و غم صحبت می‌کند که از جان خود و دیگران نشأت می‌گیرد. او می‌گوید که غم تو چنان عمیق است که حتی ذرات جان‌ها هم تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند و این غم درون افراد را به صورتی آزاردهنده تجلی می‌کند، مانند ذراتی که در هوای غم تو می‌چرخند.