رباعی شمارهٔ ۱۵۳۲

این شعر بیانگر احساسات عمیق و دردناک یک شخص نسبت به کسی است که همیشه موجب رنج و ناراحتی‌اش شده است. با وجود اینکه او از این شخص آسیب دیده و دلش پر از درد و سینه‌اش شکسته است، امروز به طرز غیرمنتظره‌ای از او ناز و محبت دریافت کرده است. در انتها، شاعر با خوشحالی می‌گوید که از این محبت و توجه، بهره‌مند شده است و شکرگزار است.